* ( يا بُنَيَّ ) * ، اى پسر ! * ( أَقِمِ الصَّلاةَ ) * ، نماز به پاى دار در اوقات خود به اركان و شرايطش . * ( وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ ) * ، و امر به معروف كن و نهى منكر كن . * ( وَاصْبِرْ عَلى ما أَصابَكَ ) * ، و صبر كن بر آنچه به تو رسد . * ( إِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الأُمُورِ ) * ، چه اين كارها از جملهء عزم امور است ، يعنى از كارهاى واجب . عبد اللَّه عبّاس گفت : من حزم الامور ، از احتياط كارهاست . * ( وَلا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ ) * ، نافع و ابو عمرو ( 1 ) و حمزه و كسائى خواندند : « تصاعر » به « الف » من المصاعره . و در شاذّ نخعى و ابن محيصن و يحيى بن وثّاب و اعمش همچنين خواندند ، و باقى قرّاء و لا تصعّر من التّصعير . عبد اللَّه عبّاس گفت ، معنى آن است كه : تكبّر مكن بر مردمان و روى از ايشان بمگردان ( 2 ) به كبر در آن وقت كه با تو سخن گويند . مجاهد گفت : اين كسى باشد كه ميان او و ديگرى كينه‌اى بود ، چون او را بيند اعراض كند از او و روى بگرداند . عكرمه گفت : آن باشد كه از كبر گردن ( 3 ) مىپيچد . مؤرّج گفت : يعنى روى ترش مدار بر مردمان . و اصل كلمه از ميل است ، يقال : رجل اصعر اذا كان مايل العنق ، و جمعه صعر ، و منه الصّعر الدّاء الَّذي يأخذ الابل في اعناقها حتّى تلفت اعناقها ، قال الشّاعر يصف ايلا - شعر : و ردناه في مجرى سهيل يمانيا بصعر البرى من بين جمع و خارج اى مايلات ( 4 ) البرى ، و قال الاخر - شعر : و كنّا اذا الجبّار صعّر رأسه ( 5 ) اقمناله من درئه ( 6 ) فتقوّما * ( وَلا تَمْشِ فِي الأَرْضِ ) * ، و در زمين مرو به بطر . مصدرى است در جاى حال ، اى مرحا . * ( إِنَّ اللَّه لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ ) * ، كه خداى دوست ندارد هر متكبّرى ( 7 ) فخر كننده را . و مختال مفتعل است از خيلاء ، و هى الكبر . و « فخور » بناى مبالغت است .

--> ( 1 ) . آط ، آج ، لب : ابو عمر . ( 2 ) . اساس : به مگردان / بمگردان . ( 3 ) . آج ، لب ، مش : كردن . ( 4 ) . همهء نسخه بدلها بجز كا : مايل . ( 5 ) . آط ، آب ، آج ، لب ، مش ، كا : خدّه . ( 6 ) . آط ، آب ، آج ، لب ، مش : دونه ، مآخذ شعرى : ميله . ( 7 ) . آط ، آب ، آج ، لب ، مش فخور ، يعنى .